Susmaktan Yoruldum - Kelimeler Benim Sesim
Kişisel Gelişim Yazılarım
Okuma Süresi: 2 dakika
İçindekiler🔼
- Duygularımı Taşıyamadığım Zamanlar
- Yazmak Bir İtiraf Değil, Bir Kurtuluş
- Başkalarını Mutlu Etmek İçin Sustum
- Kelimeler Benim Yeniden Doğuşum
- İfade Etmek Bir Cesaret Yolculuğudur
- İçimdeki Çocuk Yazıyla Konuşmayı Seçti
- Beden Susar, Ruh Yazmak İster
- Ben, Nurcan Arı: Artık Saklanmıyorum
- Sen de Kendi Sesini Bulabilirsin
- Son Söz: Kelimeler Benim Özgürlüğüm
Hayatın içinde öyle anlar vardır ki sessizlik artık bir kaçış değil, bir yük haline gelir. Yıllarca içimde sakladığım duygular, kelimesiz çığlıklar gibi ruhumun içinde dolaştı. Bir yanım konuşmak isterken, diğer yanım susmak zorundaymış gibi hissetti.
Ve artık biliyorum ki: Susmak en ağır yükmüş.
Duygularımı Taşıyamadığım Zamanlar
İnsanın içi doldukça nefesi daralır. Sanki kalp kabına sığmaz, zihnin kelimeleri yetersiz bırakır. Nice geceler oldu; herkes uyurken ben kendi içimde bir ses aradım. Dışarıya söyleyemediğim her his, içimde ağırlaştı.
Ama sonra fark ettim: Ben konuşamıyorsam, yazabilirim.
Yazmak Bir İtiraf Değil, Bir Kurtuluş
Yazdığım her cümle, içimde yıllarca beklemiş bir damlanın dışarı çıkmasıydı. Kelimelerim, içimde sıkışmış nefeslerin serbest kalışıydı. Kendimi ifade edemedikçe küçüldüğümü fark ettim. Fakat yazdıkça, göğsümdeki ağırlık hafifledi, ruhum genişledi.
Yazmak benim için artık bir kaçış değil; kendime dönüş yolculuğu.
Başkalarını Mutlu Etmek İçin Sustum
Uzun yıllar, başkalarını kırmamak için sustum. Sessizliklerimi “güç” sandılar, oysa sustuğum her an biraz daha kayboluyordum. “Güçlü kadın böyle olur” dediler. Oysa güçlü kadın içini konuşabilendir.
Bir gün aynaya baktım ve dedim ki:
“Artık kendimi duymak istiyorum.”
Kelimeler Benim Yeniden Doğuşum
Artık yazdığım her satırda kendimi daha çok görüyorum. Kelimelerim kırgın değil, özgür. Duygularımı susturmak yerine nefes aldırıyorum. Yüreğimdeki yangını, kalemimdeki suyla söndürüyorum.
İfade Etmek Bir Cesaret Yolculuğudur
Toplum bize “fazla duygusal olma”, “çok konuşma”, “içinde kalsın” demeyi öğretiyor. Ama yazarken öğrendim ki:
Duygu bir yük değildir. Susturuldukça zehre dönüşür.
Şimdi her duyguma yer açıyorum. Kızgınlık, kırgınlık, tutku, umut, merhamet… Hepsi benim. Hepsi yaşamımın parçaları.
İçimdeki Çocuk Yazıyla Konuşmayı Seçti
Küçükken konuşamadığımız her cümle büyür bizle. Ama yazarken, o küçük çocuk yeniden ses bulur. Artık içimde korkan değil, ifade eden bir çocuk var.
Küçük Nurcan’a, “Ben buradayım, seni duyuyorum” diyorum.
Beden Susar, Ruh Yazmak İster
Bazen boğazımıza düğümlenen kelimeler, yazarken özgürleşir. O yüzden kalemimi bırakmadım. Çünkü öğrendim ki:
Beden sustuğunda ruh yazmaya başlar.
Ben, Nurcan Arı: Artık Saklanmıyorum
Bu yolculuğun en güzel kısmı ne biliyor musunuz? Kendimi tanımak. Kalbimin sesini duymak. Ve şunu fark etmek:
Ben artık saklanmıyorum.
Ben Nurcan Arı, duygularımı yazıyla onurlandırıyorum. Kendimi ifade etmekten korkmuyorum. Kelimeler benim sesim, nefesim, yeniden doğuşum.
Sen de Kendi Sesini Bulabilirsin
Bu yazıyı okuyan sen… Belki sen de çok sustun. Belki kimsenin bilmediği hisler sakladın. Artık içindekileri duymanın zamanı geldi.
Yaz.
Bir cümleyle başla istersen:
“Ben buradayım ve hissediyorum.”
Çünkü yazmak sadece ifade etmek değildir; ruhunun elini tutmaktır.
Son Söz: Kelimeler Benim Özgürlüğüm
Susmak ağırdı. Yazmak hafiflik. Ve bugün biliyorum ki:
Ben sustukça içim yoruldu, yazdıkça içim iyileşti.
Kelimeler benim sesim.
Ve artık bu sesi saklamıyorum.
Aklına takılan bir şey olursa bana yazmaktan çekinme — her zaman buradayım. 😊
